Yahya diyor ki:

Her insanın yaşamında tutkuları vardır. Aklımızdan ne hayaller, ne düşler geçer, ama çevremiz “Ne der” diye düşünür, toplumun ahlaki kurallarına toslamamak için tutkularımıza gem vurur, kendimizi saklamaya çalışırız. Bulunduğumuz ortam içersinde hayallerimizi yaşayamaz, düşlerimizi gerçekleştiremeyiz ama tanınmadığımız bir ortam içersinde, göbeğimizi kaşıya, kaşıya her türlü çılgınlığı kendimize hak görürüz.
Benimde diğer insanlardan farkım yoktu, düşüncelerimi kontrol etmeye çalışsam da, bazen benden bağımsız özgürlüğü seçiyorlardı. Kendimde gördüğüm olumlu olumsuz yönleri kendime anlatırken, daha samimiydim ama başkalarına değildim. Adeta içimde birinin daha var olduğunu ve benim adıma konuştuğunu görüyordum. İnsan, insanım dese de çoğumuz ne olduğumuzu bilmiyorduk. Ortaya dini, imanı, kitabı, namusu, şerefi, koyan çoktu ama içindeki şeytanı koyan yoktu. Kendini beğenme ve methetme herkesin tutkusuydu, herkes sırtında bir çuval dolusu namusla geziyor, ha bire sağa sola dağıtıyordu.
Gerçek ve sahte kişiliğimizi aynı bedende yaşatırken, ruhumuz mu bedene, yoksa bedenimiz mi ruha tabiydi? Allahın evinde bile ibadet ederken, bedenimiz içerde ruhumuz dışarıda cirit atıyorsa, nasıl bir inanca bağlıyız siz düşünün! “Harama uçkur çözmek günah” diye vaaz verenler, ellerine fırsat geçse kadının üflenmedik yerini bırakmazlar. Dini baskılarla hayatımıza konan yasaklara rağmen halen günah ve ayıpların içinde yüzüyoruz. Yasakların tadı ve heyecanı hepimizi sarıyor ve şeytanın bile aklına gelmeyen ne yanlışlara imza atıyoruz. Yüzümüze taktığımız şirinlik maskeleriyle, başta kendi ruhlarımıza tecavüz ederken; başkalarının tecavüzünden şikâyet etmeye hakkımız olmadığını düşünüyorum.
Düşünüyorum da; insanlar kendi inançlarına bile ihanet içersindeyken, bu sahtekâr yaşantımızın anlamını neydi? Gittikçe soğuyan ve sahtekârlığa dönüşen insan ilişkileri karşısında vaaz verenler çoktu ama değişen bir şey yoktu, kalplerimizdeki çürüklük tüm bedenimizi sarmaya devam ediyordu.